کدهای وضعیت سرور و کلاینت

کدهای وضعیت یا استاتوس کدها پیام‌هایی هستند که سرور یا هاست به عنوان پاسخ به درخواست‌های مرورگر (کلاینت) ارسال می‌کند. این کدها به صورت عددی و در قالب گروه‌هایی طبقه‌بندی می‌شوند و هر کد معنی خاصی دارد. هدف این کدها این است که وضعیت درخواست و پاسخی که سرور به مرورگر می‌دهد را مشخص کنند. در ادامه به بررسی گروه‌های مختلف این کدها و توضیحات آنها در پانی دیزاین می‌پردازیم.

ویدئوی این آموزش رو توی یوتیوب ببینید قند شکن روشن باشه 🙂

۱. کدهای ۱۰۰ (اطلاعاتی – Informational)

این دسته از کدها به درخواست‌هایی اشاره دارند که هنوز کامل نشده‌اند و باید منتظر اطلاعات بیشتری باشیم.

  • 100 Continue: سرور تأیید کرده که بخشی از درخواست را دریافت کرده و مرورگر می‌تواند ادامه دهد.
  • 101 Switching Protocols: مرورگر درخواست تغییر پروتکل داده و سرور این تغییر را پذیرفته است.

۲. کدهای ۲۰۰ (موفقیت‌آمیز – Success)

این گروه نشان می‌دهد که درخواست به درستی انجام شده و سرور توانسته پاسخ مناسبی ارسال کند.

  • 200 OK: درخواست کلاینت موفق بوده و سرور پاسخ مناسبی ارسال کرده است.
  • 201 Created: درخواست با موفقیت انجام شده و یک منبع جدید در سرور ایجاد شده است.
  • 204 No Content: درخواست با موفقیت انجام شده اما نیازی به ارسال محتوای جدید نیست؛ مثلاً وقتی داده‌ای به‌روزرسانی شده باشد.

۳. کدهای ۳۰۰ (ریدایرکت – Redirection)

این دسته مربوط به مواقعی است که منبع درخواست‌شده به آدرس یا URL دیگری منتقل شده است و مرورگر باید به آن آدرس مراجعه کند.

  • 301 Moved Permanently: منبع دائماً به آدرس جدیدی منتقل شده و این تغییر باید همواره لحاظ شود.
  • 302 Found: منبع موقتاً به آدرس جدیدی منتقل شده و ممکن است بعداً به آدرس اصلی بازگردد.
  • 304 Not Modified: منبع درخواست‌شده تغییر نکرده و مرورگر می‌تواند از نسخه کش شده (ذخیره شده) استفاده کند.

۴. کدهای ۴۰۰ (خطای کلاینت – Client Errors)

این کدها به معنای وجود خطا در درخواست‌های مرورگر هستند، به طوری که سرور قادر به پردازش آنها نیست.

  • 400 Bad Request: درخواست ناقص یا نادرست است و سرور نمی‌تواند آن را پردازش کند.
  • 401 Unauthorized: درخواست به دلیل عدم احراز هویت رد شده و کاربر باید لاگین کند.
  • 403 Forbidden: کاربر اجازه دسترسی به منبع را ندارد.
  • 404 Not Found: منبع درخواستی در سرور یافت نشده است؛ یکی از رایج‌ترین خطاها.
  • 405 Method Not Allowed: روش درخواست (مانند GET یا POST) برای این منبع مجاز نیست.
ارور 401

۵. کدهای ۵۰۰ (خطای سرور – Server Errors)

این کدها نشان‌دهنده وجود مشکلی در سمت سرور هستند که مانع از پردازش صحیح درخواست شده است.

  • 500 Internal Server Error: خطای عمومی در سرور رخ داده که درخواست را نمی‌تواند انجام دهد.
  • 502 Bad Gateway: سرور به عنوان پروکسی عمل کرده و پاسخی از سرور دیگر دریافت نکرده یا پاسخ نادرستی دریافت کرده است.
  • 503 Service Unavailable: سرور به دلایلی مانند بار زیاد یا تعمیرات موقتاً قادر به پاسخ‌دهی نیست.
  • 504 Gateway Timeout: سرور گیت‌وی در زمان مناسب پاسخی از سرور دیگر دریافت نکرده است.

توضیح بیشتر درباره کدهای رایج

  • 404 Not Found: یکی از شناخته‌شده‌ترین کدهای وضعیت است که نشان می‌دهد صفحه یا فایلی که کاربر به دنبال آن بوده، در سرور یافت نشده است. این خطا معمولاً در مواقعی که لینک شکسته‌ای وجود داشته باشد یا صفحه حذف شده باشد رخ می‌دهد.
  • 301 Moved Permanently: این کد اهمیت زیادی در سئو دارد. وقتی یک صفحه به طور دائمی به آدرس جدیدی منتقل می‌شود، از این کد استفاده می‌کنیم تا مطمئن شویم موتورهای جستجو صفحه جدید را ایندکس کنند و تمام قدرت سئوی صفحه قبلی به آدرس جدید منتقل شود.
  • 500 Internal Server Error: یک خطای عمومی است که معمولاً نشان‌دهنده مشکلی در سمت سرور است که می‌تواند به دلایل مختلفی مانند مشکلات پایگاه داده، اسکریپت‌ها یا تنظیمات سرور ایجاد شود.

درباره ارور this site cant be reached هم بخوانید

ارور 500

اصطلاحات کدهای وضعیت HTTP

  • 102 Processing: سرور در حال پردازش درخواست است و هنوز پاسخ نهایی نداده است.
  • 202 Accepted: درخواست پذیرفته شده اما هنوز پردازش نشده است.
  • 203 Non-Authoritative Information: اطلاعات موجود در پاسخ ممکن است از منبع دیگری باشد.
  • 205 Reset Content: درخواست موفقیت‌آمیز بود و کلاینت باید صفحه نمایش خود را ریست کند.
  • 206 Partial Content: بخشی از محتوای درخواست‌شده ارسال شده است.
  • 300 Multiple Choices: چندین گزینه در دسترس است و کاربر باید یکی را انتخاب کند.
  • 303 See Other: درخواست به آدرس دیگری هدایت می‌شود و باید از آن آدرس بازدید شود.
  • 307 Temporary Redirect: درخواست به‌طور موقت به آدرس دیگری هدایت شده است.
  • 308 Permanent Redirect: مانند ۳۰۱، این ریدایرکت دائمی است اما با این تفاوت که از روش درخواست اصلی استفاده می‌کند.
  • 402 Payment Required: این کد برای پرداخت لازم است اما معمولاً استفاده نمی‌شود.
  • 406 Not Acceptable: سرور قادر به ارائه محتوای درخواست‌شده با فرمت مناسب نیست.
  • 407 Proxy Authentication Required: کلاینت باید از طریق پروکسی احراز هویت کند.
  • 409 Conflict: تضادی در درخواست وجود دارد، مانند درگیری منابع.
  • 410 Gone: منبع درخواست‌شده دیگر وجود ندارد و باز نمی‌گردد.
  • 411 Length Required: کلاینت باید طول محتوای درخواست را مشخص کند.
  • 412 Precondition Failed: یکی از شرط‌های درخواست نقض شده است.
  • 413 Payload Too Large: درخواست کلاینت بیش از حد بزرگ است.
  • 414 URI Too Long: URL درخواست‌شده بسیار طولانی است.
  • 415 Unsupported Media Type: فرمت رسانه‌ای ارسالی توسط کلاینت پشتیبانی نمی‌شود.
  • 416 Range Not Satisfiable: محدوده درخواست‌شده از منبع قابل دسترسی نیست.
  • 417 Expectation Failed: انتظارات کلاینت برآورده نشد.
  • 418 I’m a teapot: یک کد شوخی که در RFC ۲۳۲۴ معرفی شده و به یک سرور چای اشاره دارد.
  • 421 Misdirected Request: درخواست به سروری ارسال شده که قادر به پاسخ‌گویی نیست.
  • 422 Unprocessable Entity: سرور نمی‌تواند درخواست را پردازش کند.
  • 426 Upgrade Required: کلاینت باید به پروتکل دیگری ارتقاء پیدا کند.
  • 428 Precondition Required: درخواست نیاز به تعیین شرایط دارد.
  • 429 Too Many Requests: کلاینت درخواست‌های زیادی در مدت زمان کوتاهی ارسال کرده است.
  • 431 Request Header Fields Too Large: هدر درخواست بسیار بزرگ است.
  • 451 Unavailable For Legal Reasons: منبع به دلایل قانونی در دسترس نیست.
  • 501 Not Implemented: سرور قابلیت انجام درخواست را ندارد.
  • 505 HTTP Version Not Supported: نسخه HTTP استفاده‌شده پشتیبانی نمی‌شود.
  • 507 Insufficient Storage: سرور فضای کافی برای ذخیره داده‌های درخواست‌شده ندارد.
  • 508 Loop Detected: سرور یک حلقه بی‌نهایت در درخواست پیدا کرده است.
  • 510 Not Extended: سرور به اطلاعات بیشتری نیاز دارد تا بتواند درخواست را پردازش کند.
  • 511 Network Authentication Required: کلاینت باید برای دسترسی به شبکه احراز هویت کند.

این‌ها دیگر اصطلاحات کدهای وضعیت HTTP هستند که کمتر شناخته‌شده‌اند یا در موارد خاصی استفاده می‌شوند.

جمع‌بندی

کدهای وضعیت سرور و کلاینت نقش مهمی در نحوه تعامل سایت‌ها با مرورگرها و همچنین تجربه کاربری و سئو دارند. آشنایی با این کدها به مدیران سایت‌ها و توسعه‌دهندگان کمک می‌کند تا بتوانند مشکلات احتمالی سایت را شناسایی کرده و آنها را برطرف کنند، همچنین از وضعیت‌های صحیح برای بهبود عملکرد سئوی سایت خود استفاده کنند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

5 × 2 =